ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਅੱਜ ਇਹ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਏਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਇਸ ਰੋਸ਼ਨ ਕੌਮੁਦੀ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਸੁਤੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਖੰਜਰੀਟ ਦੇ ਭੇਦ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾਧੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੇੜ ਹੋਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਮੈਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।’ ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ, ਇਹੋ ਦਿਨ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦਿਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਪਰਣਾਮ। "ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ (ਸ਼ੁਕਲਦਵੀਪ) ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਖੇਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਰ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਹੋਰ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਉੱਤਰਜਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਠ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੇ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਨੁਭਕਤਾਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਖੰਜਰੀਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ 138ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਸੂਰ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਾਲੇ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਬਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਰਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।