ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੋਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਕਾਰਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੌਸਮ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਦ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਨੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਤਝੜ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਆਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਤੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਅੱਜ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।" ਕੌਮੁਦੀ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਸ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਤ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਬੀਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੁਤੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਖੰਜਰੀਟ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾਧੇ, ਅਜੀਬ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਹੈ,' ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ—ਇਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ (ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ) ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸਭ ਕੋਲ ਸੰਪੱਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਅਗਲੇ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਿੰਦਕਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ "ਖੰਜਰੀਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ" ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਅਠਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੂਰ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ। ਗੋਬਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਆਸਥਾਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।