ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਥੇ ਭੰਗੁਰਸਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੰਗੁਰਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੀਸ ਉੱਤਮ ਗਾਇਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਗਏ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਐਸੇ ਹੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸਰੋਵਰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਕਮਲਾਂ, ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ, ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਤਨ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਜ ਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆ ਗਈ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ—"ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਕੌਮੁਦੀ ਦੇ ਉਜਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਇਸ ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ..." ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਸੁਤਨ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ—"ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੂਰ ਦੇ ਸੂਅਰ ਦੇ ਭੇਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾਧੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੇਡਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ। 'ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ, ਪਿਆਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਰਮ ਆਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਵਾਏਂ। ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ (ਸ਼ੁਕਲਦਵੀਪ) ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।