ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਹੁਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇਗਾ। ਮਾਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਸਤੇ ਜਾਂਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚ ਲਿਆ? ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਚਾਨਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਵਜੋਂ ਵੱਸਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਊ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੰਮਿਆ। ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਕਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਹੋਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾਂ ਕੌਣ, ਪਿਉ ਕੌਣ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਉਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ-ਪਤਨੀਆਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੀ।" ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਕੀ ਹੈ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ। "ਸਉਕਰਵ ਦੇ ਭੇਦ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਛੋ।" ਜਦ ਸੂਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਪੁੱਛ ਲਵੋ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਸਉਕਰਵ ਬਾਰੇ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਭੀਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਲ ਪਿਆ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਇੱਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਭਗਤ ਭੰਗੁਰਸਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਦਿਨ-ਦਿਨ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢਹਿ ਪਏ, ਗੱਜਣ ਤੇ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ। ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਕਾਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੋਲ-ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਤਾਲਾਬ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਕਮਲ-ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦ ਪਤਝੜ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆ ਗਈ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।