ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ—ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਉ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ। ਜੇ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅੱਠ ਸੌ ਹਲ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਵੀ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੇਂ, ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ, ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਉਮਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਲਾ ਸੋਚੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਦੱਸ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਹੜੀ ਹੈ?" ਮਾਂ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ 'ਮਾਂ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ? ਪੁੱਤਰ, ਖੇਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਦੋਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜੀ ਵੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਪੀਤੀਆਂ। ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕੋਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਕੌਣ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਉਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਈਂ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਕੀ ਹੈ? ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀਆਂ। "ਇਹ ਭੇਦ, Saukarava ਬਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਛੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਛ ਲਵੋ।" Saukarava ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਭੀਰਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੈਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਭੰਗੁਰਸਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਹ ਕਦਰਵਾਨ ਗਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ-ਰਹਿੰਦੇ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਕੁਟਜ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਖਿੜ ਪਏ।