ਉਹੀ ਥਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ—ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਇਥੇ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, “ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਕਥਾ” ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਖੰਜਰੀਟਾ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁੰਦਰ ਸੌਕਾਰਵ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਨਾਚਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਸਫਾਈ ਕਰਨਾ, ਲੀਪਣਾ, ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਭਗਤੀਮਈ ਕੰਮ, ਜਪ, ਯਗ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਯੋਗ ਕੰਮ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਅਜੀਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਆਏ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ—“ਇਹ ਮੇਰਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ!”—ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਖਿਰ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਹ ਪੰਛੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਖੰਜਰੀਟਾ ਪੰਛੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਗ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਗਿਆਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। “ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖੇਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ। ਜਿਹੜਾ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ; ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਦੇ। ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਯਗ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਸੌ ਹਲ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਬਲਦ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ।” ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਆਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਵਿਚਾਰ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ...