ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਚਨ ਅਨਿਆਯੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਾਸ, ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਅਗਲੇ ਪਗ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ; ਪੂਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੀ। ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਫਿਰ, ਸੱਦਾ ਆਇਆ, "ਆਓ, ਆਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਚਲੋ; ਇਸ ਗੁਪਤ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।" ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਜਦ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਮੈਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਧੜ ਦੀ ਕਥਾ," ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਖੰਜਰੀਟਾ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਸੋਹਣੇ ਸਉਕਰਾਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। "ਨਚਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਸਫਾਈ ਕਰਨ, ਲੀਪਣ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ— ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ, ਜਾਂ ਜਪ, ਯਜ, ਆਦਿ ਨਾਲ— ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਪਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਕ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਅਜੀर्ण ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਆਏ, ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!" ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਛੀਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਖੰਜਰੀਟਾ ਪੰਛੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਲੜਕਾ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। "ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਆਖੇ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ—" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਥੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।