ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਿਸ਼ੇ ਲਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ, ਰਾਜ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ—ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਧਰਮ ਮਨੁ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—ਪਰ ਜੇ ਵਰਤ ਅਨੁਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਮਾਸ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਰਤਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ?" ਰਾਜਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਜਲ ਛਕਿਆ ਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪੁੱਤਰ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। "ਆਓ, ਆਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਚਲੋ; ਗੁਪਤ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖੋ।" ਉਥੇ ਹੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਭ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚੇ—ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਸੂਰਜ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ, 'ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਕਥਾ' ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 137ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਖੰਜਰੀਟ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਹਣੇ ਸੌਕਾਰਵ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੈ? ਸਫਾਈ ਕਰਨ, ਲੀਪਣ, ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ—ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ, ਜਪ ਜਾਂ ਯਗ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਰਮ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਠੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਅਜੀਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਆਏ, ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। "ਇਹ ਮੇਰਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ!" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਤਪੱਸਿਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।