ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅੱਠਵੇਂ ਭਗਤ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹਿਆ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਦਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਹ ਧਨ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨਵੰਤ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਉਹ ਜਾਣੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਚਾਨਣ ਹੀ ਉੱਥੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਨਵੰਤ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੌਕਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰੀ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਖੀ—ਅਫ਼ਸੋਸ! ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣੂ ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਚ-ਸਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਧਾਰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਰਾਹੀ ਵਿਚ ਪੱਕਾ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਥੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਜੀਵ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਡਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਗ੍ਰਿਧਰਵਟ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਗਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਿਲ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਿੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਰ ਕੱਟ ਲਏ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੰਛੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਉਹ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਕਲਿੰਗ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੱਕ ਬੰਧਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਸਹੀ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਭੈਂਸਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ।