ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਸਦਾ ਰਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜੋ ਵੀ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਨਵੀਂ ਚਾਂਦ ਦੀ ਰਾਤ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਘਟਦੇ ਹੋ, ਉਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅੰਤਰਯਾਤਾ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਾ ਝੁਕੇ; ਜੇ ਕਦੇ ਝੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੌਦੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ—ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ…” ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਤਮ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਮੇਰਾ ਅਠਵਾਂ ਭਗਤ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲ, ਉਹ ਧਨ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅੰਧਕਾਰ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਚਾਨਣ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੌਕਰਾ ਖੇਤਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਰ ਗਈ। ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ। ਨਾਰਾਏਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵਾਹ! ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਗਿਧ ਅਤੇ ਸiyar ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਗਏ।” ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਐਸਾ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ?” ਧਰਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।” ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਹਰ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਥਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਜਿਆ ਸੀ, ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਗ੍ਰਿਧਰਵਟਾ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਗਿਧ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।