ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ-ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਕਰੀ ਦੀ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ, "ਇਹ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸੀ ਵਲੋਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਬੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਸੋਮ ਨੇ ਸੁਖਮ ਬੋਲੀ ਅਪਣਾਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੋਮ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੋਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਹੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂ।" "ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੇਵਲ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕਰਨ। ਜਦ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਵਲ ਨਾ ਵੱਲੇ; ਜੇ ਕਦੇ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ—ਇਹੀ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਨਾਦਿ ਅੰਤਹੀਨ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ..." ਸੋਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਮ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅੱਠਵੇਂ ਭਗਤ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਸੋਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੀਨੇ ਤਾਣ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਧਨ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਰਿਹਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਉਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਜੋਤ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੌਕਰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਰੀ। ਉਹ ਇਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ—ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਅੰਗੋਂ ਸੁੰਦਰ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਹ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਗਿਦੜ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ।" "ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਐਸਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?" ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚ ਸੱਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।