ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, Saukara ਨਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪਵਿੱਰਤ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੈ—ਇਨਸਾਨ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ initiation ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਉੱਪਰੋਂ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ-ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—"ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਰਾਮ ਦੇ ਡੰਗਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। "ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਭੁੱਲਣ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਸੁਖਮ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਮੂਖਿਆ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਜੋ ਵੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਪਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਣ। ਜਦ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘਟਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਾ ਝੁਕੇ; ਜੇ ਕਦੇ ਝੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੌਦੇ ਬਣ ਜਾਵਾਂ—ਇਹੀ ਸਹੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਦਿ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ..." ਸੋਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ-ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਅੱਠਵੇਂ ਭਗਤ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਧਨ, ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ! ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਉਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹੀ ਦੱਸਿਆ।