ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਸ ਪਾਵਨ ਉਚਾਰਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਿਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਭਕਤ ਇਸ ਦੀ ਨਿੱਤਨੇਮ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪਾਠ ਮੂਰਖਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਚਾਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵਿਧੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਛੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਦਾ ਇਥੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਲੋਮੜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਆਦਿਤਯ ਵਰਤ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਉਪਾਏ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕ ਨਾਮਕ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਕੋਕਾਮੁਖ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਜਲ ਪੀੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣ, Saukara ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜ, ਦੱਸ ਵੰਸ਼ਜ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਕੁਲ-ਵੰਸ਼ੀ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜੇ Saukara ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ 'ਸ਼ੁਕਲ ਦੀਪ' ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਸੁਣ—ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਦীক্ষਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਕਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।" "ਇਹ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਫਿਰ ਸੋਮ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੂਖਮ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਪਾਵਨ ਕਥਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।