ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਬੁਝਾਰਤ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਉਠ ਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਤੇ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿੱਤ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕਥਾ ਮੂਰਖਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ 136ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਲੋਮੜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਆਦਿਤਯ ਵਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਾਪ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬੜਾ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਤਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।" ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ Saukara ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਣ। ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਸੁਣ। ਜੋ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਉੱਤਰਜ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ—all—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ Saukara ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ (White Island) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।