ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਅੜਚਣ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸੂਅਰ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਨਿਮਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੋਖ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖਾਸ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਡੰਗ ਡੋਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ। ਜੋ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਈ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕਥਾ ਮੂਰਖਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸਚਿਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ-ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ ੧੩੬ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਗਲੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ – ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਲੋਮੜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ। ਇੱਥੇ, ਆਦਿਤਯ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਲਕੜਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕ ਨਾਮਕ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਵਰਤ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਓਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਕੋਈ ਓਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ Saukara ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਸੁਣ। ਜਿਹੜਾ ਓਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਓਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਓਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜ, ਦੱਸ ਉਤਰਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਤੇ ਪੰਜ ਪੂਜਨੀਆਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।