ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਅੱਠ ਭੋਜਨ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸੂਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਡੰਗਰ ਵਜਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਜੀर्ण ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਿਠੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਥਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਯੋਗ, ਅਧਿਕਾਰ-ਯੋਗ, ਤੇ ਸਾਂਝੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਮਝੇ। ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਨਿਰਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ 'ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ 136ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਗ੍ਰਿਧ ਅਤੇ ਸਿਆਲ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਵਰਤ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਪਾਵਨਤਾ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਲਿਆ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।