ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮਿਟ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ—ਹੁਣ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਤੂੰ ਇਥੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਾਖ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ। ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕੋ ਇਕ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਰਫ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਰਲੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਾ—ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਪਾਏ ਦੱਸ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।” ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੰਨ ਸੁਪਰੀਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਜਾ ਸਕੀਏ?” ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਥੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।” “ਉਥੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਸਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਖੋਪੜੀ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੁੜੀ ਰਹੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਭੂਮੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਅਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਇਕੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੌ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ—ਜਿੰਨੇ ਵਾਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵਰੂਪ, ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।