ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 135ਵੇਂ ਅਤੇ 136ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਬੜੀ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲਪਾਦਾ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤਪ-ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲਪਾਦਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਗਰਮੱਛ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਠਿਨ ਕਾਰਜ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਿਲ ਖਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਫ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, 'ਜਾਲਪਾਦਾ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ' ਨਾਮਕ 135ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, 136ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੂਤ੍ਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵੀ," ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੁਣੋ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਚਾਂਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਨੀ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲੀ ਛੱਤ ਹੇਠਾਂ ਸੋਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲੇ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ," ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕੀ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਰਜਾਵਾਨ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘੱਟ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਵਧੀਆ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।" "ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਵਚਨਬੱਧ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।" "ਉਥੇ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ।" "ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਗੁਆਚੀ, ਗਿਆਨ ਨਸ਼ਟ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਰੁਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਾ ਵਿਭਾਗ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਿਅ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਪਾਪ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।" "ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।