ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ, ਉਹ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਮੂਸ ਬਣ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਰਲੀ (ਛਿਪਕਲੀ) ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਨਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ—ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਲਪਾਦਾ (ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਸ) ਖਾਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਿਲ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧੀਰਜ, ਸਯਾਮਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਫ਼ੀਬਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਲਪਾਦਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾਣਾ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਿਲ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਜਾਲਪਾਦਾ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ' ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 135ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਸੁਤਰ ਸੁਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਛੂਹ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ ਸੋਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਗਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਲਈ ਗਿੱਧ (ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਵਚਨਬੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਵੈ-ਸੰਯਮਤਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਓਸ ਥਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੁੜ ਪਰਤ ਆਉਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।