ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਕ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਗੂੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਬਲਦ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੈਂਸ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਇਕ ਆਸਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਜੌ ਦੀ ਬਣੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖ਼ਿਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਲ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜ ਜਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਤਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਦੀਵੇ ਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਨੇਵਲਾ, ਫਿਰ ਦਸ ਸਾਲ ਲਈ ਕਛੂਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਕਬੂਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧੋਏ ਨਾ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਗਿੱਦੜ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਨਿਰਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਆਖਿਆ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਣ।