ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਰਾਹਾ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਜਾਨਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਰਾਹਾ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਡਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਖਸ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ," ਵਿਰਾਹਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌ ਵਾਰੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਸਣ ਤੇ ਰਾਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੂਮਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਗੁਪਤ ਸਤਿਆਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਤਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੀ خاطر ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਿਰਾਹਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਧੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।" ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਰਮ, ਯਜ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ।" ਫਿਰ, ਵਿਰਾਹਾ ਨੇ ਵਿਆਪਕ-ਨੈਣ ਵਾਲੀ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਵਿਰਾਹਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਧੁਰ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ। "ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਲਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।" "ਮੂਰਖ ਭਗਤ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੂੰਗਾ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬਲਦ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੈਂਸ ਬਣਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਵਿਆਪਕ-ਨੈਣ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬਿਨਾ ਠੀਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਓ—ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਕਰਮ 'ਤੇ ਅਟਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹਰੋ-ਮੁਦਰਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਤੀ (134) ਅਧਿਆਇ, 'ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।