ਇਕ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਰਾਧੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਸੁੰਧਰਾ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਕੰਬ ਗਈ। ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਰਗਵ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਤੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਿਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੇਰੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਿਯਮਿਤ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਭਾਗਵਤ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਇੱਕ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਅਤੇ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਪਰਾਧੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।" ਇੱਥੇ, 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਦੰਦ-ਕਟਾ (ਦਾਤਨ) ਨਾ ਚਬਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ: "ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੰਦ-ਕਟਾ ਨਾ ਚਬਾ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ..." ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਪਾਪ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਕਫ਼-ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜੇ ਦੰਦ-ਕਟਾ ਚਬਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਭ ਪੁੰਨ ਦਾ ਬੀਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਦਾਤਨ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਇੱਥੇ 'ਦੰਦ-ਕਟਾ ਚਬਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ: "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਿਹਾਰ (ਸੰਭੋਗ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ..." ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤੇ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਲੌਕਿਕ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" "ਹੇ ਸੁਭਾਵਤ, ਘਰ-ਵਾਲੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ...