ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੁਕਤੀ, ਮੁਕਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਚਕਰਾ ਛੱਡੋ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” ਚਕਰ ਵਲੋਂ ਵਿੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਟਿਨ, ਲੀਡ, ਜ਼ਿੰਕ ਅਤੇ ਪਿਤਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਵੀ; ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਭਗਤਾਂ—ਭਾਗਵਤਾਂ—ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦীক্ষਿਤ ਭਾਗਵਤ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਦਿਖਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?” “ਕਿਹੜਾ ਮੰਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਭਗਤ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?” “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੂਡ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰ: “ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਵਿਕਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।” ਅਸੀਂ, ਦੇਵ ਨੂੰ, ਅਵਿਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਿਖਿਤ ਭਗਤ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦਿਖਿਆ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ— ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਹਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ! ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਰਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸ਼, ਤੀਹ-ਦੋ ਵੀ ਗਿਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ— ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ— ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁੰਧਰਾ ਕੰਬ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ— ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ— ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਭਾਗਵਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂਪੂਰਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਵਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ— ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।” ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਇੱਕ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਹਰਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ‘ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ’ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।