ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?” ਤਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹੇਗਾ। ਤੂੰ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪੂਰਨ ਭਰਿਆ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ।” ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿਆ। ਜਦ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਆਇਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਝ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ। ਕਾਂਸੀ ਪਾਵਨ ਹੈ, ਪਰ ਟਿਨ, ਸੀਸਾ, ਜ਼ਿੰਕ, ਅਤੇ ਪਿਤਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ; ਲੋਹਾ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭੇਟ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤ ਭਗਵਤ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਗਵਤਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਿਆ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨ। “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?” “ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਭਗਤ, ਕਰਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?” “ਸੁਣੋ, ਮਾਧਵੀ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਰਵੋਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ: ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।” ਮੰਤ੍ਰ: “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਅਵਿਆਕਤ ਰੂਪ ਹੋ।” “ਅਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਵਿਆਕਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਉਣਤੀ-ਚੌਂਕਾ ਚੈਪਟਰ ‘ਚਾਰ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ’ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਆਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸਚਮੁਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ!” “ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ, ਤੀਹ-ਦੋ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ-ਸ਼ੀ-ਕੇਸ਼, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁੰਧਰਾ ਕੰਬ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਗਤ ਭਾਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿਆਇਕਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੋਵੇ।