ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਨੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਨੇ ਧੂਪ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ "ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। "ਹੇ ਨਿਸਪਾਪ, ਇਸ ਧੂਪ ਦੁਆਰਾ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਧੂਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੂਪ ਨੂੰ ਘੁਟਣ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ: "ਧੰਨ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੀਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ," ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਵੇ।" ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁੰਧਰਾ (ਧਰਤੀ) ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?" ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਮਬਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਜੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਨਿਸਪਾਪ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਹੋਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਸੀ।" "ਉਸਨੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ, ਕਰਮ ਵਿਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ—" "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਫਿਰ, ਉਸ ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਤਕਰਮ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਪਾਈ। ਭੇਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਤੂੰ ਗੰਭੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ—" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਾਮਬੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਥਾਪਿਤ ਰਹੇਂਗਾ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—" "ਉਹ ਤਾਮਬਾ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" "ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਅਸੁਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।