ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: "ਓਮ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੀਖਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਤ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਵੀਹ ਤਿਲ-ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: "ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਸਾਖੀ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੀਏ।" ਸਚਾਈ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਚਾਈ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਰੀਤ ਅਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਦੀਖਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਾਵਤੀ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਮੰਡਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੀਖਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਮੂੰਹ-ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਦੀਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ, ਨਿਮਨ-ਨਿਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਟਕਦਾ ਰਹਾਂ—ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਦੀਖਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ-ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲਓ, ਪਿਆਰੇ। ਉਚਾਰਨ: "ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਪਾਤਰ ਲੈ ਲਓ, ਸਾਰੇ ਮਨ-ਭਾਵਣੇ ਇਤਰ ਲੈ ਲਓ।" ਮਧੁਪਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ; ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੀਖਾ ਇਉਂ ਹੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦੀਖਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਈਂ ਚੈਪਟਰ "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਖਾ-ਸੂਤਰ" ਨਾਮਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਅੱਈਨਾ, ਅੰਜਨ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਦੀ ਰੀਤ ਵਰਨਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਦੀ ਦੀਖਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਛੱਡ ਕੇ। ਦੀਖਾ ਸਮੇਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੀਖਾ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ ਲਾਠੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ-ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਫਿਰ, ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਦੀ ਦੀਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਦੀਖਾ ਵਰਨਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਾਵਤੀ। ਵੈਸ਼ਿਆ-ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਗਾ ਨੂੰ ਗੋ-ਮੈਦ ਨਾਲ ਲਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।