ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ initiation ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿਚ, ਉੱਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਓਮ! ਵਾਸੁਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ ਜੋ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਗਈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਓ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਓ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿੱਖਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ! ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਬੜਾ ਹੀ ਸੁਆਗਤ ਹੈ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਪਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪਦਾਂ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਜੋ ਅਕਰਮ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਧੰਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ: "ਵਰੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡ ਰਹੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, officiant ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ: "ਓਮ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ, ਦਿੱਖਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ-ਅੱਗ ਜਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਤਾਈ ਵਾਰੀ ਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿਲਾਂ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣੋ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਦੁਹਰਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਚਾਨਕ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਦਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਘੜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ, ਘੱਟ-ਘੱਟ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚੋਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਘੜਾ ਲੈ ਲਓ, ਪ੍ਰੇਮੀ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਸਾਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਇਤਰ ਲੈ ਲਓ।" ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ; ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦਿੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ' ਦੇ 127ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ' ਦੀ ਸੁਤਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਲਈ ਦਰਪਣ, ਅੰਜਨ ਅਤੇ ਮੇਖਲਾ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਉ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੇ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਦਿੱਖਿਆ ਵੇਲੇ ਪਲਾਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, initiation ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।