ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਹੱਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤायत ਨਾਲ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਰਾ੍ਹ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਵਰ' ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੀ ਹੈ,"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਭਟਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਫਿਰ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ।" ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਗਰਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਰਾ੍ਹ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਧਰਮਕ ਰੀਤਿ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਹ ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ।" ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦੂਬ, ਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਭ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ—ਇਹ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਜਨ ਪਾਤਰ, ਚਮਚ, ਰਸੋਈ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਪੁੱਛੋ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਚੌਕਾ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਕਮੰਡਲ ਰੱਖੇ। ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੀ ਪਰਤ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਾਂ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖੇ। ਉਥੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਕਮੰਡਲ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟਾ ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਊ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕਠੀ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਧ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਭਗਤ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਦਯਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਸਤਿ-ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਜਾਂ ਗਾਊ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾ-ਪਾਪੀ ਹਨ। ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੈ।