ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ—ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ—ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਅਪਵਾਦ ਜਾਂ ਉਲੰਘਣ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲੀ—ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਭਗਤ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਏਹ ਗੱਲ ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਅਣਕਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਛੁਟੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨੁਸ਼, ਤਰਕਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੀ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੈਰ-ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਚਾਰਦਾ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਅੱਗੇ—even ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ—ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੋਰ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਭੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ‘ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਮਝੀ ਹਾਂ। ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ?” ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਦੀ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਉਥੇ ਕੀਹ ਕਰਮ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ—even ਜੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੈਭਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੈਵ ਪੱਤਿਆਂ ‘ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੈਭਯਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਬੜੀ ਆਕृति ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸ਼ਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ...