ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰੰਤੂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੋਹিণੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਉਤਮ, ਮਧਯਮ ਅਤੇ ਨੀਚ। ਜਿਵੇਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਨਾਰੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਦੇਵੀ," ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। "ਚੁਣੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੁਖੀ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—" ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਸੋਨਾ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਸਤਰੀਆਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ। "ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੁੜ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ: "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲੇ।" "ਕੁਬਜਾਮਰ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੁਬਜਾਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।" ਉਸਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: "ਮੈਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੰਦ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮਲ ਅਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਮੈਲ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਨੇਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ—ਕਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ? ਕਿੱਥੇ ਮੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ। ਪਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਦਿਤੇ। ਜੀਵ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਦਿਨ, ਕਪੜੇ ਧੋਣ ਲਈ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਹਨਵੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੰਡ ਤੇ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਕਪੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ—ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ 'ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਤਪस्या ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।