ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਰਮ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੇ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਕਰ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮੰਡਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਐਸਾ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਿਨ, ਜੋ ਆਸ਼ਾੜ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਅਯੋਗ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਖੋਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਇ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਥੇ "ਰਿਤੂ ਕਰਮ" ਨਾਮਕ ਚੌਵੀ-ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਛੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁਣ ਲਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਇਆ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਸੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਹਸ ਕੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਜਤਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਹੋਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੱਖਵਾ਼ੜੇ-ਪੱਖਵਾ਼ੜੇ ਘਟਦਾ-ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਠੰਡਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਕਰਮ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਉਂਗਲਾਂ, ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਕਮਰ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਖੋਪੜੀ, ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਜੀਭ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਪਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ, ਰੂਪ, ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ—ਸੁਗੰਧ, ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ। ਹਰ ਰਿਤੂ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰੂਪਾਵਲੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼ੀ ਜਲ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਲ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਘ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ।