ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਾਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਏ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ।" ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਯੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ? ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਵਾਸ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਕਿਹੜੇ ਹਨ? ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਕਿਹੜੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਵਧਾਪਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ?" "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਰੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਿਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਰਿਤੂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਐਸਾ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜੋ ਭਗਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਹ ਕਰਮ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਣਯੋਗ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਰਥ-ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸਿਆਂ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਇਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਰਿਤੂ ਕਰਮ' ਨਾਮਕ 124ਵੇਂ ਅਧਿਆਯ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਛੇ ਰਿਤੂਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁਣ ਲਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵ੍ਰਤ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਿਹੜੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਤੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਈਆਂ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਇਹ ਕਰਮ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।