ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਧਵੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਰਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਭੀ ਸਭ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ, ਪਾਰਵਤ, ਅਸੀਤ ਤੇ ਦੇਵਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਸੁ ਤੇ ਪਰਾਵਸੁ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਥਿਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵਾਰਾਹ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਤੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਫਰਜ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ? ਕਿਹੜਾ ਦੁਖਦਾਈ ਵਾਸ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ?” “ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ। ਸਾਰੇ ਮਹਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਮਹਿਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਗਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਹੀ ਪੁਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮਹਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਮਹਿਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਭੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਹਨ, ਜਿੰਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਣ। ਤੇ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਹੋਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੁਜਾ ਕਰ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਾਢ ਮਹਿਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।