ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਚੰਦਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਤਿੱਥੀ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯੋਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ: "ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧਰਮਤਾ ਵਧੇ।" ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਕੋਈ 'ਓਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਥੇ 'ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰੁਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਹਲਕਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੰਤ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਰਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ, ਪర్వਤ, ਅਸੀਤ ਅਤੇ ਦੇਵਲ ਆਦਿ—ਮਿਤ੍ਰਾਵਸੁ, ਪਰਾਵਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਰਗ ਦੇ ਜੀਵ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਵਾਰਾਹ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅਧੀਨ ਹਨ।