ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ (ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ) ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਾ—ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਬੱਚਾ ਬੋਲੇ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿਓ," ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ," ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਵਿਚ ਨਾ ਆਇਆ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਦਿੱਲ ਲਾ ਕੇ ਤਪस्या ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ (ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ) ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਪਤਨੀ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਆਇਆ?" ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਤਾਂਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਗੋਚਰ, ਸਾਰੇ ਉੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈ; ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਯਣ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: "ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਯਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈ ਹੈ।" ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਰਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਉਸ ਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੇ, ਹਨੇਰੇ (ਅਗਿਆਨ) ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਹਨੇਰਾ, ਮੋਹ, ਵੱਡਾ ਮੋਹ, ਤਮਿਸ੍ਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੀ; ਇਹ ਨਾ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਦਰਲੇ; ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਲੁਕਵੀਂ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਿਹਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਤਿਰਯਕ-ਸ੍ਰੋਤਸ' (ਪਾਸੇ ਵਾਹ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿਧ ਹਨ; ਇਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ 'ਤਿਰਯਕ-ਸ੍ਰੋਤਸ' ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ। 'ਉਰਧਵ-ਸ੍ਰੋਤਸ' (ਉਪਰ ਵਾਹ) ਜੋ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਭੇੜਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਣਮਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਅਰਵਾਕ-ਸ੍ਰੋਤਸ' (ਹੇਠਾਂ ਵਾਹ) ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ; 'ਅਰਵਾਕ-ਸ੍ਰੋਤਸ' ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਹਨ, ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਰਜਸ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਛੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ: ਪਹਿਲੀ ਮਹਤ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਦੂਜੀ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ; ਤੀਜੀ ਵੈਕਾਰਿਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚੌਥੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ; ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਕ (ਕੁਦਰਤੀ) ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਚਲ ਜੀਵ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਅਤੇ 'ਤਿਰਯਕ-ਸ੍ਰੋਤਸ' ਨਾਮਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਐਸਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਉਰਧਵ-ਸ੍ਰੋਤਸ' ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੱਤਵੀਂ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਦਯਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਸਤਵ ਅਤੇ ਤਮਸ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ 'ਵੈਕ੍ਰਿਤ' (ਬਦਲੇ ਹੋਏ) ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ 'ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤ' (ਕੁਦਰਤੀ); ਨੌਂਵੀਂ 'ਕੌਮਾਰ' ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵੈਕ੍ਰਿਤ ਦੋਹਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ—ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵੈਕ੍ਰਿਤ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਨੌਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਪਕ ਹੋਈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ; ਫਿਰ ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਨਾਰਦ ਦਸਵੇਂ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ; ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਲ-ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਯਾਨਕ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਅਰਧ ਨਰ-ਅਰਧ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ—ਨਾਰੀ ਤੇ ਨਰ—ਵੰਡਿਆ; ਨਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵੰਡਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇਸ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਕਥਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਕਲੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ—ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ—ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ, ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸੁਣੋ। ਪਹਿਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ—ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ, ਦੋਹਾਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਚੀਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪੁਰੀ ਹੋਈ।