ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ, ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪਤਝੜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਾਗਰਣ ਦੀ ਰੀਤਿ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਹ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਠੰਢ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: "ਹੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਇਹ ਪਾਲਾ, ਇਹ ਔਖਾ ਤੇ ਦੁਰਘਟ ਸਮਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੇ ਧਾਰਕ।" ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਭਗਤ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਬਾਸਠ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ (ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤਾਰੀਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯੋਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ: 'ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਵਧਾਵੇਂ।' ਹੁਣ ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; 'ਓਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ।" ਮੰਤਰ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੇ 'ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨਾਮਕ 123ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰੁਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੀਤਿ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਿੱਟੇ, ਫਿੱਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਸੰਤ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦਰਖ਼ਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੀਤਿ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਫਿਰ, 'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ: 'ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਨਵੇਂ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।