ਇਕ ਵਾਰ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਮਾਧਵ—ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ—ਵਡੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਕਰੁਪਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਈ ਲੋਕ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ’ਤੇ, ਮਾਧਵ—ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ—ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਸਰਦੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਠੰਡ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਗਰਮੀ, ਅਤੇ ਹੰਸ ਆਪਣੀ ਬੁਲਾਹਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ—ਕੁਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਦਵਾਦਸ਼ੀ (ਬਾਰਹਵੀਂ) ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਤੂੰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਠ, ਜਾਗ; ਬੱਦਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਠਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਯਜ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ, ਤੇ ਚੋਖੇ—ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤੀ ਤੇ ਰਸਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਾਗਰਣ ਦੀ ਰੀਤੀ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਠੰਡ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਪਾਲਾ, ਇਹ ਔਖਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਮੌਸਮ—ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੇ ਧਾਰਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।” ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ। ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਟਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਬਾਹਠ ਦਿਨ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਮਾਧਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਧਰਮ-ਯੁਕਤ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ: “ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਜਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯੋਗ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ: “ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਪੱਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਧੇ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁਣ ਅਤੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ‘ਓਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ੁਭ ਕਰ; ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੰਝ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ...