ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ, ਵਿਦਵਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਫ਼ੈਦ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਸਚਾਈ ਵਾਲੀ। ਉੱਥੇ ਮਤਸਿਆ, ਚਿੱਲੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਭਗਤੀ-ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਰਹਿਤ, ਜਾਂ ਧੋਖੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ... ਜਦੋਂ ਸੁਮਨੋਗੰਧਾ ਅਤੇ ਕੋਕਾਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਧਰਤੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਧਰਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੇ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤਪ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁਪਤ ਧਰਮ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਸਾਫ਼ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਆਵੇ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਡੀ ਨਾ ਗਰਮੀ, ਜਦੋਂ ਹੰਸ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਭ ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਓ ਧਰਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਤੂੰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾਗ, ਉਠ; ਬੱਦਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਲਈ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਠਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯਜ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ—ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ, ਚੋਖਾ—ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।