ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਈ। ਵਪਾਰੀ, ਨਗਰਵਾਸੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ—all ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਦਰਵਤੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।” ਜਦੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਤ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚਲੋ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਈਏ।” ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਜੋੜਾ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: “ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਫਸ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਕੰਡੀ 'ਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਧੁਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। “ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਚਿੱਲੀ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਸਨ, ਆਇਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਸਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਚਿੱਲੀ ਪੰਛੀ ਤੁਰੰਤ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਮਾਸ ਦੇ ਬੋਝ ਕਾਰਨ ਉੱਡ ਨਾ ਸਕੀ।” “ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।” “ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮਧੁਰ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ। ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਲਿਆਈ ਹਾਂ।” “ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹੀ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਅਚਰਜ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ ਵੈਰਾਗੀ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ (ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ) ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਸੱਚਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯ, ਚਿੱਲੀ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ (ਦ੍ਵਿਜਾਂ) ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹੀ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।