ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਆਹਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਧਨ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਵੰਸ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਜ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਪਾਰੀ, ਨਗਰਵਾਸੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—all ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਉਚ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।” ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੁਵਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਆਓ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੀਏ ਤੇ ਸੋਈਏ।” ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਵੰਞੀ ਵੱਲ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।” ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ।” ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਚਿੜੀ ‘ਚਿੱਲੀ’, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੜੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ (ਮਹਿਲਾ) ਭਾਰੀ ਮਾਸ ਕਾਰਨ ਉੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਟੱਲ ਕਰਮ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਨਾਂਕ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲਿਆ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’ ਆਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਗ੍ਯ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਭੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।