ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰ, ਤਦ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧ।" ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਅਤੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਕਾਮੁਖ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਭੇਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚੋ।" ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਾਹਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਾਰਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਆਸਰਾ, ਰਾਜ—all ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ।" "ਤਦ, ਰਾਜ, ਫੌਜ, ਖਜ਼ਾਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ—ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ, ਵੈਸ਼, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੋਕਾਮੁਖ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, "ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।" ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮਪਤਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੋਲੇ, "ਹੁਣ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਆਓ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਏ।" ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਕੰਡੀ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਘਾਟ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।" "ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਚਿੜੀ ਚਿਲੀ—ਫਿਰ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਸਲਗਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਿੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ। ਪਰ ਮੈਂ, ਮਾਸ ਦੇ ਭਾਰ ਕਾਰਨ, ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।" "ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਮਾਸ ਦੀ ਗੰਢ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਢਹਿ ਪਈ। ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।