ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ-ਧਾਰਕ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ—'ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਤਰਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।' 'ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ; ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।' 'ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ ਹਾਂ।' 'ਆਸਮਾਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਨ—all ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।' 'ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ—ਭੈਅਨਕ ਵੀ, ਪਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂਂ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਹੇ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਅਚਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇਜਸਵੀ।' 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪਧਾਰੀ ਨਹੀਂ।' ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਅਵਿਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਵਿਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਚਨਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੁੱਲੀ-ਫਲੀ।' ਜਦ ਰਚਨਾ ਵਧ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮਕ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਅਰਾਧ੍ਯ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਉੱਚੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਆਖੋ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਜੀਵਤ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' 'ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਸਾਧ੍ਯ, ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਪਿਤਰ—ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ; ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਓ।' ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ,' ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਵੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੱਤਵ, ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਰਜ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਯਾਨਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਜ ਗੁਣ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਰਹੇ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ—ਸਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਸਨ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਆਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ। 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਪਮਾਨਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਸਵਰਗਪਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਂਗਾ।' ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਵੇਗਾ।' 'ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਉਜਲਾ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਕਲਾ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਭੈਅਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਕੀਤਾ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਦੁਰਜਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ—ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮ੍ਰਿਦੁਭਾਵੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀਰਤਿਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਦੁਰਜਯ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ।