ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਸੀ, ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਯੁਵਕ ਸੀ—ਸੁਹਣਾ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਭਰੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹੇ; ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਨਿਮਰ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦ (ਡਾਕਟਰ) ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰੁੱਤ ਬਦਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖੀ: "ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਦ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਹਰੇਕ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?" ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤਿ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਕੁੜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਛੀ ਸੀ। ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਕੁੜੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪੁੱਛਤਾਛ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ਕਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡੋ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗੋ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੱਭਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਅਤੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਭੇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।" "ਪਤਿ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।" ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ-ਸਮਾਨ ਔਰਤਾਂ—ਸਾਰਾ ਧਨ, ਆਸਰਾ, ਰਾਜ—all ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ।" ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, "ਰਾਜ, ਫੌਜ, ਅਤੇ ਖਜਾਨਾ—all ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਸੰਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਪਰਮ ਅਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਈ।