ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਿਯ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਰਾਹ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਭਦ੍ਰਕਰਨਾ ਸਰੋਵਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਕੇਦਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਗਾਂਦੀ ਹੈਂ? ਵੱਡੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਇਕਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?" ਫਿਰ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਲਜਜਿਤ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਕਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਰੀਤਾਂ ਹਨ; ਕੋਕਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਾਗਵਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਮੱਛੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ। ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ, ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮਹਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੋਕਾ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਰੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਗਤ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵੈਦ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੌਸਮ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਜੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਹਰੇਕ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਵੱਧ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਨਾ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜ਼ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ?