ਇਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ‘ਅਜਨਮਤਾ’ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੋਭਾਵਾਨ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਅਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰਾਈ ਵਸਤੂ ਵਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ – ਏਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ! ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ’ਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਭਦ੍ਰਕਰਨ ਸਰੋਵਰ, ਕੇਦਾਰ, ਵੱਡੇ ਕਿਲੇ ਅਤੇ ਏਕਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?” ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੋਕਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਰੀਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਕਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਗਵਤਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ, ਕੋਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਸੀ। ਉਸ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੱਛੀ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਮੱਛੀ ਡਿੱਗੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਫੜੀ ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।" "ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮਹਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚਣੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਸ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜਬਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੁਧਾ ਨਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਣ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕੋਕਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪਈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ।" "ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣੀ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੋਸ਼ਰਹਿਤ ਰਹੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਭਗਤ, ਵਿਨਮ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਵੈਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਵਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੋਏ ਚਮਤਕਾਰੀ ਘਟਨਾ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।