ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਜੀ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੱਕੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਵੀ ਸਿਰਫ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਮ ਨੀਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖਰੀ-ਵੱਖਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗੌਤਮ, ਸ਼ੰਖ, ਲਿਖਿਤ, ਅਗਨੀ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਪਿਤਰਗਣ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ—ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਮਾਰਗ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਕ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਜਨਮ ਰਹਿਤਤਾ" ਨਾਮਕ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਜੀ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਹਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਰਾਜ਼ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਭਦ੍ਰਕਰਨ ਸਰੋਵਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਕਾਮੁਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਕੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਕਿਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਏਕਲਿੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਕੋਕਾਮੁਖ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।