ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਰਾਜ਼, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਜਪਿਆ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਪੂਰੇ ਕਲਪ ਤੱਕ ਇਸਦੀ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ—ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ—ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ, "ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਦਿਨਚਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ" ਨਾਮਕ ਸੋਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਾਈਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਸਾਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਸੰਤਾਨ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੱਖਰਾ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਖਰਾ, ਸ਼ੰਖ ਨੇ, ਲਿਖਿਤ ਨੇ, ਅੱਗਣੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਨੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਜਨਮ-ਰਹਿਤਤਾ" ਨਾਮਕ ਇਕ-ਸੌ-ਇੱਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਜੀ "ਕੋਕਮੁੱਖ" ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵਲ ਕਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹ ਰਾਜ਼ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।