ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੁਠੀ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਦਿ, ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਸীম ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੁਠੀ ਫੜਕੇ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨਿਆਏਕ, ਆਦਿ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਕਾਠ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ।" ਇਹ ਰਸਮ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ; ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਇਹ ਰਾਜ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, "ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਨਮ-ਰਹਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਠੰਡੀ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਭਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਮਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਹਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਦੇਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਧਰਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਨੇ, ਲਿਖਿਤ ਨੇ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਨੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਪੱਥ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹਾਇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।