ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਉਹ ਪਰਮ ਰਾਜ਼ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਸੰਦਿਆ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ—ਥੱਲੇ, ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ—ਮੇਰੇ ਹੀ ਅਸਥਾਪਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਬੂਝ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਓਮ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ।'" "ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜਲ ਹਥੀਂ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਅਨਾਦਿ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ।'" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜਲ ਹਥੀਂ ਲੈ ਕੇ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋ। ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ: 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਾ, ਧਰਮਿਕ, ਮੁਢਲਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਆਦਿਕ ਦਾ ਆਦਿ ਸਰੋਤ ਹੈ।'" "ਫਿਰ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਰੂਚੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੌ-ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।'" "ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ, ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਰਾਜ਼, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਲੁਕਾਇਆ ਹੀ ਰੱਖੋ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, 'ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਉਹ ਗੁਣ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਜੋ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਤਪਤੀ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ, ਸ਼ੰਖ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਲਿਖਿਤ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ।