ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਸੁੰਧਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਿਆਮਾਕ ਵੀ ਮੇਰੇ ਯਜ్ఞ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨ ਯਜੁਸ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਬਤਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਯਜ्ञ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਲਾਵਕ, ਵਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਕਪਿੰਜਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਗਿਣਵਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣਕਰਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜ्ञ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਤੂੰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੇ ਸੰਧਿ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਮੰਤਰਣ ਦੇਣ ਦੇ ਮਹਾ-ਰਹੱਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਯਜ्ञਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਨਿਤਯ ਰੂਪ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਹੱਸ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਹੈ।' ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਇਛਾ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ, ਜਲ ਲੈ ਕੇ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ: 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਯਜ्ञ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਾ, ਧਰਮਕ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਆਦਿਕਾ ਮੂਲ ਹੈ।' ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ: 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੌ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ।'" "ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਸੰਧਿ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਹੱਸ ਹੈ, ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੁੱਝੀ ਵਿਧੀ ਮੂਰਖ, ਨਿੰਦਕ ਜਾਂ ਠੱਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਵਿ਷्णੁ ਨੇ ਕਹੀ, ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਇਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਦੇ ਦੈਨੀਕ ਮੰਤ੍ਰ-ਪੂਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।" "ਹੁਣ, ਜਨਮ-ਰਹਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰ ਲਏ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।